Uzunca bir sessizlikten sonra, şef konuşmuş “Arkadaşlar,başımıza gelen felaketi biliyorsunuz. Ne öneriyorsunuz?” diye sormuş. Kimi liderler “Ormanı terk edelim “, kimisi “Saklanalım” kimisi de “rüşvet verelim” derken, şef; “Arkadaşlar ormanımızı file bırakmayacağız, savaşacağız, herkes, tüm karıncalar silahlanıp, iki gün sonra sabah burada toplanacağız” diye konuşunca, tüm liderler “savaş!savaş!savaş” nidalarıyla toplantıdan ayrılmışlar.
Büyük gün gelip çattığında, ormanın her yerinden irili ufaklı, siyah beyaz tüm karıncalar sürüler halinde toplanmaya başlamışlar. Her taraftan karıncalar akın ediyormuş, milyonlarca karınca; ellerinde iğneler, sopalar, taşlarla, şefin tırmandığı kayanın altına toplanmış. Şef onlara hedefi anlatmış, tüm karıncalar “Zafer!Zafer” çığlıkları atarken birden uzaktan uzak’tan bir filin ayak sesleri duyulmuş "gümp gümp gümp" karıncalar saklanıp beklemeye başlamışlar. Fil bırak karınca ezmeyi, karınca göremediği için sinirle meydana girmiş. Bir anda şefin “hücum!” komutunu duyan karıncalar file saldırmışlar. Filin üzeri bir anda milyonlarca karınca ile dolmuş. Isırıyorlar,vuruyorlar,iğne batırıyorlarmış. Fil şaşkınlığını atınca yere bir sağ ayağını vurmuş, bir sol ayağını vurmuş üstünde hiç karınca kalmamış. Karıncalar bir daha saldırmışlar file. Fil bir sol ayağını vurmuş yere,bütün karıncalar yerde. Sadece tek bir zayıf çelimsiz karınca son anda filin boğazına tutunmuş,düştü,düşecek sallanmaya başlamış. Tüm karıncalar filin etrafında toplanmışlar ve bağırmaya başlamışlar;
“BOĞ ONU BOĞ! diye!!!...
Bu hikayeden alınacak, en önemli ders (sonuç) nedir???
